dupa


dupa
1. wulg. Dać dupy
a) «odbyć z kimś stosunek seksualny»
b) «poddać się, przegrać»: Życie jest za długie, żeby nie dać w nim dupy i każdy w końcu wpada w jakąś pułapkę. M. Miller, Milion.
2. wulg. Do dupy «do niczego»: (...) zaczął się tłumaczyć, że być może rzeczywiście jest złym dziennikarzem, powiedział dokładnie: dziennikarzem jestem do dupy, ale jestem wierny. T. Torańska, Oni.
3. wulg. Mówić, gadać o dupie Maryny (Maryni) «mówić, rozmawiać o czymś mało ważnym, tracić czas na błahe rozmowy»: A jak ja się zachowuję na estradzie? Czy mam tremę? Nie, tremy nie czuję, dopiero potem, po wszystkim, rozklejam się zupełnie, nawet beczę. Lubię być wtedy z ludźmi, ale żeby mówili o koncercie, a nie o dupie Maryni. K. Berwińska, Con Amore.
4. wulg. O dupę potłuc; o kant dupy potłuc «o czymś, co nie wyszło, nie udało się, jest do niczego»: Te wszystkie nauki, które daje ci grupa, to o kant dupy potłuc, bo trudno je przyjąć, kiedy nie ma się kontaktu z pewnymi emocjami czy też z pewnym sposobem radzenia sobie w życiu. K. Jedliński, Trening.
5. wulg. Pijany, zalany itp. w trzy, cztery dupy «bardzo pijany, pijany do nieprzytomności»: Rozumiesz, co by było, gdyby gliny zatrzymały cię na paleniu? A jeszcze w trzy dupy pijaną. W. Horwath, Seans.
6. wulg. Ruszyć dupę «wstać, ruszyć się, zrobić coś»: Jak najmniej wysiłku. Jak najmniej pracy. Cała policja jest taka! Gdyby nie prasa, nikogo byście nie złapali. Ruszacie dupę tylko dlatego, że o tym piszemy. M. Saramonowicz, Lustra.
7. wulg. Siedzieć na dupie
a) «przebywać w jakimś miejscu (zwykle w domu), nie opuszczając go»: (...) muszę wracać na Mazury. Pilne sprawy rodzinne. Wicio kręcił głową z niesmakiem. – Mam nadzieję, że wiesz, co robisz – orzekł wreszcie. – Na twoim miejscu siedziałbym tu na dupie i walczył o swoją przyszłość. M. Ziomecki, Lato.
b) «nie buntować się, zgadzać się z czyimiś decyzjami, podporządkowywać się mimo wątpliwości»: (...) siedź na dupie, jak ci dobrze i nie wychylaj się. Roz tel 1999.
8. wulg. Włazić komuś do dupy, w dupę «podlizywać się komuś»: Włazisz królowi w dupę. (...) zawsze każdy z was znajdzie jakąś metodę, by się przypodobać chlebodawcy. A. M. Swinarski, Sześciu.
9. wulg. Wyglądać jak dupa, pół dupy, półdupek zza krzaka «wyglądać bardzo dziwacznie, śmiesznie, niepoważnie»: (...) wyglądasz jak dupa, nie marynarz. Marynarze w długich spodniach chodzą, a nie w takich krótkich majtkach. W. Myśliwski, Widnokrąg.
10. wulg. Wziąć kogoś za dupę «zmusić kogoś do czegoś, zastosować jakiś rygor»: A czy to przypadkiem nie jest jakaś prowokacja? (...) Powiedzmy, że my ten pomnik poprawimy, a potem ktoś inny weźmie nas za dupę, i co wtedy? J. Himilsbach, Przepychanka.
11. wulg. Wziąć, zabrać dupę w troki «uciec, odejść, zostawiając komuś jakieś kłopoty, sprawy niezałatwione do końca, uchylić się od odpowiedzialności»: (...) zebrał dupę w troki, powiedział, że fajnie było, ale nie za bardzo już mu się chce to robić (...). Roz bezp 1996.
Ciemno jak w dupie u Murzyna zob. ciemno.
Dać komuś kopa, kopniaka w dupę zob. kop 1.
Dać komuś w dupę (po dupie) zob. dać 9.
Dobrać się komuś do dupy zob. dobrać się.
Dostać kopa, kopniaka w dupę zob. kop 3.
Dostać, oberwać po dupie zob. dostać 6.
Dostać w dupę zob. dostać 9.
Ktoś może coś wsadzić sobie w dupę zob. wsadzić.
Ktoś wyżej sra niż dupę ma zob. srać.
Mieć kogoś, coś w dupie zob. mieć 7.
Mieć robaki w dupie zob. robak 1.
Nogi komuś wlazły, weszły w dupę zob. noga 15.
Obrobić komuś dupę zob. obrobić.
Pocałuj mnie w dupę zob. pocałować.
Robić komuś koło dupy zob. robić 7.
Truć (komuś) dupę zob. truć.
Ugryź się w dupę zob. ugryźć się.
Wchodzić, włazić komuś w dupę bez mydła zob. mydło 2.
Z kogoś (jest) ktoś jak z koziej dupy trąba zob. trąba 3.

Słownik frazeologiczny . 2013.